O rasie

Historia


Ragdolle zostały wyhodowane w latach 60. ubiegłego wieku w Kalifornii. Odkrywczynią i właścicielką pierwszych kotów tej rasy jest Ann Baker – kalifornijska hodowczyni kotów perskich z miejscowości Riverside. Za protoplastkę rasy uważa się półdziką, długowłosą, białą kotkę o imieniu Josephine, która wyglądem przypominała angorę. Kotkę tę uratowano po tym, jak została potrącona przez samochód, i udało się ją całkowicie oswoić. Josephine została skrzyżowana z kotem birmańskim, a następnie była krzyżowana z innymi rasami. Twierdzono, że uszczerbek na zdrowiu wywołany wypadkiem spowodował, że kocięta były nadmiernie bezwładne i nie odczuwały bólu, jednak jest to tylko legenda. Dziś powszechnie uznaje się, iż ragdolle są rasą wywodzącą się ze skrzyżowania kotów birmańskich, perskich oraz burmańskich.

Usposobienie


Ragdoll to kot spokojny, przyjacielski i zrównoważony. Jest niezwykle uczuciowy. Uwielbia głaskanie i toleruje branie na ręce. Przedstawiciele tej rasy mają w zwyczaju chodzenie krok w krok za swoim opiekunem, towarzysząc mu w codziennych czynnościach. Nie są jednak przy tym natrętne.

Cierpliwy i łagodny charakter kota rasy ragdoll czyni z niego doskonałego towarzysza dla starszych dzieci. W przypadku maluchów kontakty powinny odbywać się pod kontrolą osób dorosłych, ponieważ nawet najbardziej zrównoważone zwierzę może reagować impulsywnie, gdy zostanie nieodpowiednio potraktowane.  

Ragdoll uwielbia zabawę. Od wspinaczki na wysokości woli jednak spacerowanie i bieganie po ziemi, np. za wędką z piórkiem, piłeczką czy pluszową myszką. Zamiłowanie do zabawy nie mija mu wraz z wiekiem. Jest bardzo inteligentny i ciekawski. Ma niezwykłą zdolność dostosowywania się do różnych sytuacji oraz zmian.

Jak wyglądają ragdolle?


Ragdoll to dobrze zbudowany, silny i duży kot. Masa ciała ragdolla wynosi do 6 kg – u kotki oraz nawet 10 kg – u kocura.

Głowa ragdolla jest szeroka, średniej wielkości, osadzona na silnej i krótkiej szyi. Kot tej rasy ma lekko zaokrąglone czoło, wydatne policzki i wyraźnie zarysowaną brodę. Pyszczek jest okrągły i dość szeroki, niezbyt długi, dobrze zaznaczony, a nos delikatnie załamany na wysokości oczu. Uszy są średniej wielkości – szerokie u podstawy i zaokrąglone na końcu. Charakterystyczną cechą ragdolla są owalne, niebieskie oczy.

Tym, co najbardziej wyróżnia ragdolla, jest umaszczenie. Rasa występuje w kilku wariantach kolorystycznych. Podstawę stanowi jasne futro, na którym występują ciemniejsze znaczenia w kolorze seal (ciemnobrązowym), niebieskim, czekoladowym i liliowym, a także, nieco rzadziej, rudym, kremowym, szylkretowym i pręgowanym.

FIFe uznaje trzy warianty umaszczenia point:

  • colorpoint – ma ciemniejsze znaczenia na pyszczku, łapkach i ogonie, podobnie jak kot syjamski;
  • seal mitted – ma cechy wariantu colorpoint oraz dodatkowo białe elementy na czole (strzałka), brodzie, szyi, brzuchu i łapach;
  • bicolor – ma cechy wariantu colorpoint, dodatkowo uzupełnione elementami białymi: na pyszczku (w kształcie litery A), klatce piersiowej, brzuchu, łapach oraz w formie łat na plecach.

Jak długo żyją ragdolle?


Przeciętna długość życia ragdolla wynosi od 12 do 15 lat. Osobniki wykazujące się dobrą odpornością mogą dożywać nawet sędziwego dla kotów wieku – 18 lat.

Choroby charakterystyczne dla kota rasy ragdoll to dziedziczna choroba serca – kardiomiopatia przerostowa oraz, rzadziej, wielotorbielowatość nerek. Oba schorzenia można wykryć za pomocą testów genetycznych. Ze względu na powolny wzrost i duże rozmiary, kotom tej rasy, częściej niż innym, doskwierają problemy ze stawami.

Poza tym ragdolle są podatne na choroby typowe dla większości kotów:

  • kamicę moczową,
  • choroby przyzębia,
  • otyłość,
  • cukrzycę.

Jak pielęgnować kota rasy ragdoll?


Mimo że sierść ragdolla jest długa, to jego pielęgnacja nie sprawia problemów. Włosy nie mają tendencji do filcowania się. Kota tej rasy można czesać raz w tygodniu, zwracając szczególną uwagę na strefę za uszami.

Do regularnych zabiegów pielęgnacyjnych należy też czyszczenie uszu i przycinanie pazurów. Wskazane jest także mycie zębów, aby uniknąć chorób dziąseł i przyzębia – w tej kwestii warto skonsultować się z lekarzem weterynarii.